WINNAAR 1STE BLOGWEDSTRIJD: HET VERHAAL VAN SIELKE

Ik sta positief in het leven. Ik sta in het leven met diabetes. Sta ik dan ook positief in het leven met diabetes? Ik zou hier met een charmant mislukte vorm aan overtuigingskracht volmondig JA op kunnen juichen. Maar de waarheid is dat ik hier zelf eigenlijk niet altijd het antwoord op weet, dus zie ik deze blog meer als een goede denkoefening. De gevoelens en gedachten die ik erbij neerpen, zijn alvast van toepassing bij dit vraagstuk. Het is wat ik als een belangrijk onderdeel van mijn geluk definieer. Schrijven. Vertellen. Ervaringen vast leggen door die met woorden te verenigen. 

Ik was 14 toen ik de diagnose kreeg. Daarvoor was mijn jeugd niet altijd zorgeloos zoals het bij ieder kind zou moeten zijn, maar ik raasde wel vlot doorheen mijn ontwikkeling. Hier en daar werd de associatie van zonnekind al eens bij me gelegd. Geen idee of mijn felblonde lokken destijds finaal deze conclusie hielp maken, maar het is wel zo dat het gevoel voor humor er altijd al scherp heeft in gezeten. Deze maakte een frappante evolutie mee van de platte Jantjesmoppen, tot de iets scherpere sarcasme dat het vandaag is geworden.

Tussenin die evolutie waren er veel leegtes nadat diabetes doodsleuk om de hoek hallo kwam zeggen. Ik knikte toen eerst nog bescheiden terug, gezien diabetes maar een vreemd iets was waar ik mij eigenlijk niet veel bij kon voorstellen, noch mijn omgeving. Misschien waren de eerste jaren daarom juist zo pittig pikant. Omdat ik het niet toejuichte zoals ik dit nu met een charmant mislukte vorm aan overtuigingskracht wel al eens zou kunnen. Sorry dus diabetes, als ik je bij onze eerste ontmoeting niet echt hartelijk in mijn armen vast nam, toen ik met een torenhoge Hba1c-waarde in het bloed op een te wit ziekenhuisbed aan het versuffen was.

Vandaag zijn we 12 jaar verder. Ik kreeg nog met heel wat andere frappante evoluties te maken. Acceptatie voor mijn lichaam, voor mijn zelfzorg, voor mijn diabetes, en voor mijn individu in haar totaliteit waren zo onbedenkelijke stappen die ik ergens onderweg toch gewoon maakte. Dit altijd met de gekende metafoor om het leven als een rollercoaster te zien, met alle ups en downs. Zo ook het leven met diabetes, en alle hoge en lage bloedsuikerwaarden.

Een van mijn belangrijkste mechanismen om dan toch maar met die verdomde diabetes om te gaan, is om het naast een plaats, en veel insuline, vooral een identiteit te geven. Diabetes staat niet op je gezicht geschreven, maar waarom zou je het dan zelf geen gezicht mogen geven? Washi-tape, kleurrijke stickers, en een gepersonaliseerde mini-ladekast voor naaldjes, lancetten en alcoholdoekjes, zijn maar een fractie van de middelen die mijn diabeteszorg helpen individualiseren. Hou je het dan toch liever bij het nylon zwart diabetes tas om je diabetesgerief in op te bergen, geloof ik alsnog dat het daarom geen depressief gebeuren hoeft te zijn. Alhoewel dat voor iemand zoals mezelf met een kleurrijke garderobe wel onmogelijk te bedenken is.

Het individualiseren gaat dan ook veel verder dan dat. Het gaat over jezelf zijn op het werk, omdat het verborgen spuiten en/of bolussen op het toilet geen permanente optie kan zijn. Toch geef ik veel erkenning waar er moed is om dit als tijdelijke optie te zien. Het gaat over jou persoonlijk insulineschema, omdat enkel jij die eenheden insuline op dat aangeven tijdstip, in die voorziene soort nodig hebt. Het gaat over je vrienden die cola-zero voorzien bij een zomerse barbecue, omdat ze ondertussen al weten dat je liever full house inzet op die cocktail als de bloedsuikerspiegel dan toch maar binnen doelbereik, en binnen de perken moet blijven.

Het gaat over mezelf die al eens met een suikerklontje op een thermometer poseert, zodat de wereld toch zeker zou weten dat ik niet letterlijk suikerziek ben. Het gaat over jezelf, in je slechte en in je beste dagen. Het gaat over alles op alles inzetten om uiteindelijk toch maar wat te ploeteren. Maar we kunnen we het er alleen maar op wagen, ook al weten we zelf niet altijd het antwoord op de vraag hoe het met ons gaat. We zijn waaghalzen, ook al kan de autistische kant van diabetes geen roekeloosheid permitteren. Iedere kans wordt er op gewaagd, hoe groot of klein ze is. 

MEER WETEN?

Sielke is 26 jaar en heeft diabetes type 1 sinds 2009. Wil je meer weten over Sielke en hoe zij in het leven staat met diabetes? Volg haar op haar Instagram account @sugarandsick voor meer tips and tricks.

© 2018 - 2021 Diacé | sitemap | rss